Vermeyince Mabud, Neylesin Sultan Mahmud | Tıkandı Baba

215 Görüntüleme
5 Dk. Okuma süresi

“Vermeyince Mabud, neylesin Sultan Mahmud” sözünün çıkış noktası olan Tıkandı Baba hikayesi, kader ve kısmet kavramlarına dair asırlardır unutulmayan bir ders niteliğinde. Bu ibretlik Osmanlı kıssası, nasipten ötesine ulaşmanın neden imkansız olduğunu gözler önüne seriyor.

Sultan’ın Tebdil-i Kıyafet Gezisi ve Bir Kahvehane

Sultan Mahmud, veziriyle birlikte tebdil-i kıyafet yaparak İstanbul’un çeşitli köylerinde halkın hâlini gözlemlemek istiyordu. Bir süre sonra oldukça yorulmuşlardı ve kısa bir molaya ihtiyaçları vardı. Bir kıraathaneye girip oturdular. İlk bakışta dikkatlerini çeken şey, oradaki insanların sıkça: “Tıkandı Baba, iki kahve!” “Tıkandı Baba, biraz şeker!” “Tıkandı Baba, bir bardak su!” şeklinde bir yaşlı adamdan bir şeyler istemeleriydi.

“Tıkandı Baba” İsminin Sırrı

tikandi baba

Sultan Mahmud, hemen meraklandı ve yaşlı adama yaklaşıp sordu: “İhtiyar, sana neden ‘Tıkandı Baba’ diyorlar?” Yaşlı adam başını sallayarak derin bir nefes aldı ve yorgun bir şekilde anlatmaya başladı: “Ahhh beyim, ah! Ben bir gün bir rüya gördüm; görmeseydim keşke! O günden sonra insanlara anlattım. Ama hay anlatmaz olaydım! O günden sonra adımı ‘Tıkandı Baba’ya çevirdiler. Ve o günden sonra ismim hep ‘Tıkandı Baba’ oldu.”

Rüyadaki Pınar ve Hızır’ın İkazı

Sultan Mahmud, daha fazla merakla: “Peki, bize de anlat, Baba, nasıl oldu bu iş?” diye sordu. Yaşlı adam, anlatmaya devam etti: “Rüyamda herkesin bir pınarı vardı ve hepsi gürül gürül akıyordu. Benim dahi bir pınarım vardı lakin benim pınar şarıl şarıl akıyordu. Dedim ki, ‘Benim pınarım da gürül gürül aksın!’ Elime bir değnek aldım, lülesinden sokarak karıştırmaya başladım. Ama ne oldu biliyor musunuz? Su kesildi, damla damla akmaya başladı. Ne kadar uğraştım ne kadar ter döktümse de bir türlü gürül gürül akmadı. Tam o sırada Hızır aleyhisselam yanımdan geçerken bana seslendi: ‘Tıkandı Baba, tıkandı!’ dedi. İşte o günden sonra anladım ki, dünyadan bize ancak damla damla rızık var; fazla yok, gayret boşa gidiyor.”

Sultan’ın İlk İmtihanı: Ramazan Baklavaları

Sultan Mahmud, Tıkandı Baba’nın bu sözlerine katılmakla birlikte bir de deneyimlemek ister ve ona şöyle der: “Tıkandı Baba, Ramazan geliyor. Her gün iftara doğru bir adrese gidip, ben Tıkandı Baba’yım diyorsun, sana her gün bir tepsi baklava verecekler. Ramazan boyunca al, yiyesin.” Yaşlı adamın gözleri parladı, dua etti.

Altın Dolu Baklava ve Kaçırılan Fırsat

Nihayet ilk akşam geldi ve gerçekten ona güzel bir tepsi baklava verildi. O da baklavayı aldı ve evine dönerken aklına bir fikir geldi: “Yahu buna hiç dokunmadan satsam birkaç kuruş kazansam daha iyi olmaz mı?” diye düşündü. Ve “baklava, baklava!” diye bağırmaya başladı. Yahudi bir komşusu onu bir mecidiye karşılığında satın aldı, evine götürüp sofraya koydu. Yerken de ne görsün? Her dilimin altında bir altın! Derhal Tıkandı Baba’ya gelip: “Baba, sen bu baklavayı nereden aldın? Çok güzelmiş!” dediler. Yaşlı adam da anlattı ve Yahudi ona şöyle dedi: “Tıkandı Baba, sen bir karı koca bu baklavayı yiyemezsiniz. En iyisi aynı paraya bana sat, her akşam bir mecidiyeni al.” Şüphelenmesinler diye fazla da vermedi ve onu kandırdı. Tıkandı Baba, her akşam aynı şekilde Ramazan boyunca otuz mecidiye kazanarak Sultan Mahmud’a dua edip durdu.

Hazine Küreği ve Ters Dönen Şans

Bayram geldiğinde Sultan Mahmud onu çağırdı ve durumuna hayretle baktı. “Allah Allah, nasıl olur?” diye düşündü ve ona sordu: “Tıkandı Baba, ne oldu? Zenginleşebildin mi?” Garip ihtiyar mahcup bir şekilde cevap verdi: “Allah hayır sahibinden razı olsun, Ramazanı rahatça geçirdik,” deyip hikayeyi anlattı. Sultan Mahmud şaşkındı ama ona bir fırsat daha verdi: “Bu ihtiyarı hazine dairesine götürüp, eline bir kürek verin. Hazineye sadece bir defa doldursun; küreğe ne kadar altın gelirse ona verin,” diye ferman etti. Götürdüler, fakat bu defa da heyecanla küreği ters çevirmesin mi? Sonunda sadece bir altın gelmişti. Sultan Mahmud hayretle kaldı.

Son Şans: Üsküdar’daki Dükkanlar ve Hazin Son

Ancak ona son bir fırsat daha verdi: “Tıkandı Baba’yı Üsküdar’a götürün. Oradaki iri dükkanların başında durup eline bir taş verin. O taş atılacak, kendisiyle taş arasında kalan bütün dükkanlar ona tapu edilecektir,” dedi. Götürdüler, ancak nasipten fazlası yoktu. Tıkandı Baba, etrafındakilerin etkisiyle büyük bir taş aldı; fakat yorgundu. Tam o esnada taş başına düşüp oracıkta vefat etti.

Tarihe Geçen Söz

Sultan Mahmud bunu duyunca başını eğdi ve “Vermeyince Mabud, neylesin Sultan Mahmud” diye o meşhur sözünü söyledi. Ayrıca Ashab-ı Uhdud kıssasını okumak isterseniz linke tıklayabilirsiniz. Allah’a emanet olun… Vesselam.

Bu makaleyi paylaş
İnceleme bırak

İnceleme bırak

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir